Tryptyk o wymiarze sprawiedliwości – cz.2

W serwisie NaTemat.pl ukazała się 2 część tryptyku Marcina Kołodziejczyka dotycząca głównie poziomu hipokryzji wśród przedstawicieli najwyższych organów władzy państwowej, w kontekście oceny stanu polskiego wymiaru sprawiedliwości.

„Pierwsza część niniejszego tryptyku (31.08.2012 – Tryptyk o wymiarze sprawiedliwości – cz.1) poświęcona została syntetycznej prezentacji danych statystycznych obrazujących stan polskiego wymiaru sprawiedliwości. Coraz częściej i silniej akcentowane niezadowolenie społeczeństwa, skierowane w stronę przedstawicieli wymiaru sprawiedliwości, potwierdza to, co wynika z ww. danych statystycznych. Nawet poszczególni przedstawiciele elit politycznych, a wśród nich również i reprezentanci najwyższych urzędów państwowych, zaczynają zdradzać oznaki zakłopotania obecną złą sytuacją panującą w urzędach administracji publicznej, prokuraturach i sądach. Dlatego zdaniem autora niniejszego tryptyku, na sprawę Amber Gold nie tylko należy patrzeć pod kątem skali strat, jaką zanotowały osoby inwestujące w niewiarygodnie korzystne lokaty w złoto, ale zwłaszcza jak na iskrę, która powinna wzniecić żar poważnej, publicznej dyskusji o jakości służby pełnionej przez przedstawicieli administracji publicznej i funkcjonariuszy wymiaru sprawiedliwości.
Nieustannie poddawani jesteśmy presji aby wierzyć w to co mówią politycy, a my obywatele przeciwnie – coraz rzadziej dajemy wiarę w to co oni głoszą i deklarują. Dotyczy to zwłaszcza przedstawicieli najwyższych organów władzy w Państwie. Wytworzył się pewien niepokojący schemat, w którym przedstawiciele władzy coś deklarują, społeczeństwo w to nie wierzy, więc ci pierwsi nie czują obowiązku wywiązania się z tego, co zadeklarowali. Jak wyrwać się z tego zaklętego koła reformatorskiej niemocy sprawczej? Mamy ku temu w chwili obecnej rzadką szansę poddania ocenie szczerość intencji, zadeklarowanych przez najważniejsze osoby w Państwie, w trakcie ogólnonarodowej dyskusji, towarzyszącej aferze Amber Gold.
Poznajmy więc w jaki sposób władza daje, i w tym samym czasie odbiera obywatelom, nadzieję na pozytywne zmiany w sferze wymiaru sprawiedliwości.”

Czytaj pełny tekst na http://marcinkolodziejczyk.natemat.pl/29751,tryptyk-o-wymiarze-sprawiedliwosci-cz-2

Ostatnia – 3 cześć tryptyku poświęcona będzie podwójnym standardom stosowanym przez Prokuraturę Generalną w kontekście oceny pracy podległej jej prokuratorom.

3 responses to “Tryptyk o wymiarze sprawiedliwości – cz.2

  1. Haniebne jest to, ze w Wolnej Polsce znalezli sie ludzie, ktorzy zawlaszczyli olbrzymia czesc ogolnego, spolecznego majatku wykorzystujac insygnia panstwowe, przychylnosc prokuratury i sadow, poblazliwosc urzednikow panstwowych. Konstytucja, kodeksy prawne i etyczne staly sie pustoslowiem.Wielu, bardzo wielu w tym swiat pracy okradziono z dorobku zycia, z naleznych /moralnych i pytanie czy nie prawnych/ udzialow, ktore mieli w likwidowanych zakladach pracy w wyniku wlozonej niejednokrotnie kilkudziesiecioletniej pracy. A dzis stanowia armie bezrobotnych.Jesli mijam sie z prawda, niech to udowodnia spesjalisci. Apel ukochanego Ojca Swietego Jana Pawla II o ludzi sumienia pozostal bez nalezytego odzewu. Piszacy te slowa zostal rowniez okradziony z dorobku zycia /po 12 latach dzialalnosci wlasnej firmy/ przez ten zlodziejski uklad, ktory bezkarnie dziala, bo jest panstwo w panstwie, a powinno byc jedno silne i sprawiedliwe dla wszystkich obywateli POLSKIE PANSTWO, aby wypisana od czasow przedwojennych zasada na gmachu sadow w Warszawie przy al. Solidarnosci „SPRAWIEDLIWOSC JEST OSTOJA MOCY I TRWALOSCI RZECZYPOSPOLITEJ” byla nienaruszalna zasada dla wszystkich.

  2. Pilnie poszukuję kontaktu z osobami które pozywały Skarb Państwa Centralny Zarząd Służby Więziennej lub poszczególne jednostki w zakresie naruszenia dóbr osobistych Kontakt mailowy hajabuza1@wp.pl telefoniczny 53 00 49 658 . Obecnie jestem stroną powodową w takim procesie i zapraszam wszystkie ofiary tego bastionu stalinizmu do wymiany doświadczeń i złożenia pozwu zbiorowego .

  3. Dlaczego doszło do zabójstwa więźnia w Sztumie ? – subiektywna analiza systemu z okna celi
    Fragmenty pisma procesowego jako głos w debacie publicznej

    W sprawie Orchowski przeciwko Polsce (skarga nr 17885/04, wyrok z dnia 22 października 2009 roku) Trybunał stwierdził, że nieprawidłowe zarządzanie systemem penitencjarnym doprowadziło do przeludnienia w więzieniach i aresztach. Stan ten utrzymywał się przez wiele lat i urósł, w ocenie Trybunału, do rangi problemu systemowego. Powód padł ofiarą wszystkich patologii polskiego systemu penitencjarnego poza może problemem przemocy i przemocy seksualnej wśród więźniów. Trybunał zwrócił uwagę, że problem przeludnienia jest ściśle powiązany z problemem nadmiernej długości tymczasowego aresztowania. Kwestię tę poruszono w sprawie Kauczor przeciwko Polsce (skarga nr 45219/06, wyrok z dnia 3 lutego 2009 roku). W ocenie Trybunału to na władzy spoczywa obowiązek takiego zorganizowania funkcjonowania systemu penitencjarnego, aby zapewnić osadzonym poszanowanie ich praw i wolności oraz godne odbywanie kary, bez względu na finansowe czy logistyczne trudności. Jeżeli Państwo-Strona nie jest w stanie zapewnić takich warunków, powinno porzucić dotychczasową politykę karną lub wprowadzić system kar alternatywnych. Przede wszystkim już na wstępie organy krajowe powinny zbadać, czy celu, jakiemu ma służyć tymczasowe aresztowanie/ lub wykonanie kary co dodaje Powód od siebie / , nie można osiągnąć przy pomocy innych, mniej dolegliwych środków zapobiegawczych (sprawa Jabłoński przeciwko Polsce, skarga nr 33492/96, wyrok z dnia
    21 grudnia 2000 roku; sprawa Oleksy przeciwko Polsce, skarga nr 64284/01, wyrok z dnia 28 listopada 2006 roku). Pozwany co prawda nie odpowiada za kontrole postępowanie sądowego ale na nim ciąży obowiązek zapewnienia osadzonym właściwych warunków w tym do zapewnienia im prawda do obrony a więc i pozbawia Pozwanego prawa do badania stosunku aresztowanego do popełnionych przestępstw co jest elementem wielu opinii o Powodzie wydanych przez Pozwanego w trakcie jego tymczasowego aresztowania . Powód podaje też że skoro celem w jakim pozbawiono go wolności była resocjalizacja to logiczną konsekwencją tego faktu jest stwierdzenie że na pozwanym ciążył szczególny obowiązek prowadzenia jej w jak najszybszym czasie i jak najskuteczniejszymi metodami dobranymi do osobowości , charakteru i stanu zdrowia psychicznego Powoda . Naruszenie przez Pozwanego należytej staranności w tym zakresie faktycznie godzi w prawo Powoda do wolności osobistej ograniczenie to staje się bowiem jałowe i bezcelowe co w efekcie działa rujnującą na osobowość i psychikę osadzonego co widać bardzo dobrze na przykładzie Powoda.

    Obiegowa opinia głosi, że osoby odbywające wyrok nie mają żadnych praw – wręcz przeciwnie, przysługuje im ich cała masa, wśród których na szczególną uwagę zasługują m.in.:
    prawo do zachowania dobrego zdrowia, zapewniania godnych warunków bytowych, pożywienia i wydzielonych pomieszczeń, w których znajdzie niezbędną opiekę lekarską,
    prawo do utrzymywania więzi rodzinnych,
    prawo do obrony w postępowaniu dyscyplinarnym ,
    prawo do wolności wyznaniowej,
    prawo do kształcenia się,
    prawo do korzystania np. z telewizji i radia,
    prawo do świadomego udziału w życiu politycznym przez ograniczenia dostępu do programów wyborczych partii i kandydatów na parlamentarzystów,
    prawo do komunikowania się ze swoim adwokatem,
    prawo do składania skarg i wniosków,
    prawo do prowadzenia korespondencji,
    prawo do rzetelnej i obiektywnej oceny swojej osoby szczególnie w aktach osobowych i opiniach oraz znajomość kryteriów oceny i skali „ punktowej „
    prawo do skutecznej resocjalizacji w szczególności do przyjęcia że I.P.O jest rodzajem kontraktu skracającym okres jego izolacji do niezbędnego minimum i że będzie on przez Pozwanego realizowany skutecznie przy użyciu jak najskuteczniejszych metod ,
    prawo do rzetelnej informacji na temat własnej sytuacji prawnej i stanu zdrowia ze szczególnym uwzględnieniem wszelkich w tym zakresie zagrożeń ,
    prawo do kontaktu z kompetentnym i życzliwym personelem ,
    prawo do kierowania swoim życiem i do kształtowanie jego elementów zgodnie z własnym systemem wartości.
    prawo do domniemania niewinności i nie ponoszenia przez powoda skutków niekorzystnych dla niego tylko z powodu postawienia go w stan oskarżenia.
    prawo do rozpoznanie wniosków i skarg w rozsądnym terminie w sposób rzetelny , co z racji licznych przemieszczeń Powoda i zmiany właściwości sądów stanowi podstawę roszczenia w zakresie w jakim Pozwany odpowiada za kształt przepisów kkw i relokację Powoda między jednostkami

    Naruszenia te podzielić należy na naruszenia powszechne występujące we wielu jednostkach penitencjarnych u podstaw których leżą zaniedbania Pozwanego w sferze legislacyjnej , zaniedbania pozwanego w sferze wydawania zaleceń i przepisów wykonawczych do ustaw , brak systemu faktycznej kontroli w zakresie skarg składanych przez skazanych , w zakresie doboru i szkolenie personelu zakładów karnych jaki braki finansowe i ich skutki . Pozwany nie wypracował na przykład żądnego systemu naprawy szkód jakie swoim działaniem wyrządzili jego funkcjonariusze i system sprawiedliwości naprawczej zastąpiono za zgodą pozwanego systemem represji i zastraszania osadzonych.

    Naruszenia z tego okresu to głównie niezapewnienie odpowiednich dla skazanego warunków socjalnych w szczególności :
    zbyt małego metrażu cel ,
    zbyt niskiej temperatury w celi ,
    braku dostępu do ciepłej wody w celi ,
    braku dostępu do kąpieli – w jednym z ostatnich orzeczeń Europejskiego
    Trybunału Praw Człowieka wydane w sprawie Ananyev i inni przeciwko Rosji, Trybunał zauważył, że czas na wzięcie prysznica zwykle przyznawany więźniom w aresztach śledczych w Rosji był ograniczony do 15 – 20 minut raz w tygodniu był więc oczywiście niewystarczający do zachowania właściwej higieny ciała . Powód w ĄŚ Elbląg korzystał jedynie z 3 minutowej zaprogramowanej tury kąpieli z minutową przerwą pomiędzy namydleniem a płukaniem nie częściej niż raz w tygodniu miał więc na kąpiel czas pięciokrotnie krótszy niż skarżący w przywołanej sprawie sprawie.
    nadmierne utrudnienie w dostępie do telefonu szczególnie w AŚ Elbląg /raz na tydzień/ oraz po przetransportowaniu do innej jednostki w celu poinformowania o tym fakcie rodziny.
    niezapewnienie Powodowi powietrza wolnego od dymu tytoniowego oraz otoczenia wolnego od popiołu i niedopałków co było przedmiotem Skarg Powoda jak na przykład Pismo DOWS Gdańska z dnia 30-04-2009 OI/OP-510/57/09 w świetle orzeczenia ETPCz sprawie Florea przeciwko Rumunii (skarga nr 37186/03, wyrok z dnia 14 września 2010 roku) .
    braku zapewnienia odpowiedniej ciszy i komfortu świetlnego w porze nocnej jak i w porze dziennej szczególnie w trakcie remontu SR oraz przez niewygaszanie światła sztucznego w porze nocnej w trakcie osadzenia w celi zabezpieczającej AŚ w sytuacji pozostawienie Powoda pod dozorem kamery wyposażonej w zdolność widzenia w podczerwieni.
    braku odpowiedniego dostępu do światła dziennego szczególnie w celi zabezpieczającej AŚ
    brutalne i zbyteczne stosowanie wobec Powoda chwytów obezwładniających i transportowych w trakcie przemieszczenia Powoda do celi zabezpieczającej AŚ
    brak możliwości spożywanie posiłków i napojów w warunkach wydania osadzonemu suchego prowiantu ,brak odpowiedniej reakcji na dotransportowanie osadzonych do jednostek chociażby przez natychmiastowe udostępnienie im czajników grzałek i możliwości skorzystania z kąpieli oraz natychmiastowego powiadomienie rodzin i bliskich osadzonemu o ich relokacji na koszt Pozwanego.
    niemal całkowite pozbawienie Powoda kontaktu z naturą na przykład przez brak w celach i na spacernikach traw kwiatów lub krzewów – poza okresem pobytu w ZK gdzie kwiaty stanowiły wystrój cel wieloosobowych.
    Pozwany zaniedbał też konieczność zapewnienia Powodowi jednogodzinnego spaceru w tym w dniach gdy ten był transportowany pomiędzy jednostkami penitencjarnymi , gdy uczestniczył w czynnościach procesowych lub gdy godziny widzeń pokrywały się z udzielanymi mu widzeniami lub udzieleniem świadczeń medycznych.
    nieprzygotowanie pól spacerowych do wykonywania spacerów w trakcie opadów deszczu i brak odpowiednich dla takich warunków pogodowych okryć przeciwdeszczowych , brak na polach spacerowych jakichkolwiek przyrządów do ćwiczeń gimnastycznych, brak na polach spacerowych wody w sezonie letnim i zakaz wynoszenia napojów z cel kuriozalnie wprowadzony w AŚ
    brak dostępu do środków chemicznych do czyszczenia cel i środków chemicznych do czyszczenia naczyń stołowych ,
    brak dostępu do odpowiednich dla alergika środków medycznych i higienicznych z jednoczesnym pozbawieniem go możliwości posiadania własnej antyalergicznej poszewki na poduszkę , poduszki ortopedycznej i maszynki elektrycznej do golenia .
    pozbawienie Powoda możliwości korzystania z drobnych przedmiotów codziennego użytku jak na przykład golarka elektryczna czy nawet kalkulator co potwierdza Pismo DOWS Gdańska z dnia 30-04-2009 OI/OP-510/57/09.
    brak odpowiednich przydziałów papieru toaletowego i przyborów do golenia.
    zmuszenie osadzonego do poruszania się po niebezpiecznych schodach i podestach co doprowadzało do notorycznych uszkodzeń stawów skokowego kolanowego i biodrowego oraz nasilało schorzenia kręgosłupa.
    nie zapewniono osadzonemu właściwej drogi do komunikacji w trakcie przemieszczeń z cel oraz w trakcie pokonywanie drogi z cel do Magazynu i z Magazyny oraz zmuszenie Powoda do zbytecznego przenoszenia w trakcie tej drogi nie tylko własnego bagażu ale i sienników – Zarzut dotyczy głównie AŚ Dyrektorowi którego Powód co najmniej kilkakrotnie sygnalizował konieczność zmiany tych regulacji w formie wniosków organizacyjnych pism i skarg.
    wydanie osadzonemu naczyń stołowych bez odpowiednich oznaczeń i atestów , co rodziło u niego obawę o swoje zdrowie.
    pozbawienie osadzonego odpowiedniej dozy aktywności fizycznej przez zbyt mała powierzchnię spacerników , zbyt krótki czas na spacery i przez brak dostępu do zajęć w siłowni,
    nieuzasadnionego pozbawienia skazanego dostępu do komputera , sprzętu muzycznego zdeponowanego w Magazynie, i wielu innych przedmiotów jak na przykład suszarki do bielizny , wentylatory w warunkach letnich , tablic korkowych lub kwiatów jako elementów wystroju celi. Powód podaje że Dyrektorzy poszczególnych jednostek mieli pełną możliwość wydania mu zgody na posiadanie w celi komputera i drukarki co więcej wywodzi że jego zdaniem mieli również obowiązek zgody takiej udzielić z racji fakty i podać odpowiednie warunki techniczne jak gabaryty i pobór mocy a ich odmowy miały na celu jedynie to by utrudnić Powodowi dostęp wiedzy specjalistycznej i orzecznictwa sądowego niezbędnego do skutecznej walki o przestrzeganie praw jego i osób z nim osadzonych. Pozwany odmawiał wydanie zgody Powodowi a jednocześnie sam tworzył pracownie komputerowe co nastąpiło w ZK
    uniemożliwienie Powodowi prowadzenia działalności gospodarczej w trakcie pobytu w jednostce ,
    niezapewnienie warunków do podtrzymywania więzi rodzinnych i partnerskich ,w tym więzi intymnych.
    pozbawienie powoda możliwości zaspokojenia swoich potrzeb seksualnych przez stworzenia ram prawnych i organizacyjnych.
    niezapewnienie odpowiedniej opieki lekarskiej , pomówienie osadzonego o agrawacje czy zachowanie histeryczne bez odpowiedniej diagnostyki ,
    faktyczny brak izolacji osób palących od osób niepalących ,
    brak zapewnienia poszanowanie godności osadzonego przez innych osadzonych ,
    tolerowanie gróźb kierowanych wobec osadzonego przez innych skazanych ,
    brak właściwej reakcji na skargi skazanego.
    brak dostępu do Europejskich Reguł Więziennych i orzecznictwa w sprawach karnych i penitencjarnych oraz faktyczny brak inicjatywy dowodowej Osadzonego w postępowaniu dyscyplinarnym wraz z brakiem instytucji powołania dla osadzonego obrońcy z urzędu lub rzecznika skazanych uniemożliwiający faktycznie prowadzenie obrony .
    Powoda w trakcie wykonywania kary porządkowej nałożonej przez SR pozbawiono możliwości użytkowania własnego obuwia
    Pozwany traktował Powoda przedmiotowo odmawiając mu prawa do składanie wniosków organizacyjnych dotyczących warunków socjalno bytowych co potwierdza bezpośrednio Pismo DOSW Gdańsk z dnia 19-10-2007 OI/OP-0511/184/07/P i co przeczy na wprost zapisom Konstytucji RP oraz Europejskim Reguła Więziennym.
    Pozwany nie zabezpieczył Powoda przed skutkami infekcji wirusowych i mając wiedzę o szczególnym niepokoju i dbałości Powoda o stan jego zdrowia negatywnie rozpoznał jego wniosek z dnia 12-11-200p o zaszczepienie szczepionką przeciw grypie A1 H1 N1 w czym po raz kolejny naraził na szwank zarówno jego zdrowie fizyczne jak i psychiczne narażając go na stres związany z ryzykiem zachorowania pogłębionym u Powoda jego poprzednimi zachorowaniami w trakcie pobytu w imperium Pozwanego. Powodowi nie udostępniono też maseczek ochronnych ani dostępu do kąpieli bagatelizując nie tylko obawę Powoda o stan zdrowia ale i publiczne zalecenia sanitarne w tym zakresie.
    Pozwany naruszył też prawo Powoda do przygotowanie się do życia po opuszczeniu Zakładu Karnego. Zgodnie z pismem Dyrektora AŚ komisja penitencjarna w dniu 11 listopada 2009 odmówiła objęcia mnie art 164 kkw i odmówiono mi udzielnie przepustki w trybie art 165 par 2 kkw co w obliczu znanych Powodowi zaburzeń osobowości i zakończeniem kary w dniu 29 12 2009 stanowi dowód na dyskryminację Powoda i naruszanie jego prawa do przygotowanie się do powrotu do warunków wolnościowych w szczególności do poszukiwanie pracy i miejsca do zamieszkania. Pozwany nie dopełnił zatem ciążącego na nim obowiązku wspierania Powoda i w całości zadanie te przerzucił na MOPS i rodzinę Powoda co potwierdza że traktował on Powoda przedmiotowo a nie podmiotowo.
    Pozwanego pozbawiono też dostępu do pism i korespondencji jakie Pozwany kierował w jego sprawach do innych organów – przykład takiego zachowanie stanowi zarówno odmowa wydanie Powodowi zaświadczeń o stanie konta zatrudnieniu lub braku wierzytelności od Pozwanego w toku postępowanie egzekucyjnego Naczelnika US jak i nie informowanie Powoda o tworzeniu takiej korespondencji ani o jej treści.
    Pozwany w całym trakcie osadzenia Powoda traktował fakt iż Powód chce sam kierować swoim życiem i kształtować otaczającą go rzeczywistość samodzielnie jako przesłankę do jego dyskryminacji traktując fakt składania na nałożone na niego ograniczenia za przejaw problemów wychowawczych. Pozwany dyskryminował Powoda za brak pokory wobec systemu ograniczeń jaki często z naruszeniem prawa stworzył . Dowodem na takie traktowanie Powoda jest zapis z kart dozoru prowadzonego przez SR w sprawie D 1102/07 wpis z dnia 21-01-2008 Potwierdzający iż Krzysztof H. sprawia za największy problem wychowawczy Powoda uznał fakt iż korzysta on z prawa do skargi . Notatka Kuratora potwierdza też iż fakt korzystania z prawa do skargi i niezadowolenie Powoda z opieki medycznej są podstawa nie kierowanie go do zatrudnienia oraz powodują pomijanie go w systemie przepustkowym oraz uzasadniają nie występowanie przez Pozwanego o jego warunkowe przedterminowe zwolnienie z reszty kary. Notatka potwierdza też że Pozwany stwarzał Powodowi „ problem” w postaci konieczności ponoszenia kosztów korespondencji urzędowej Powoda.
    Pozwany nie zapewniał Powodowi właściwego dostępu do materiałów piśmienniczych zarówno wydając mu te materiały w ilości nieadekwatnej do jego potrzeb jak i nie zapewniając Powodowi możliwości ich zakupu w trakcie wypisek . Oba aspekty były przedmiotem licznych skarg a niosły dla Powoda poważny problem z zachowaniem terminów procesowych w postępowaniach podatkowych cywilnych i administracyjnych w których uczestniczył.
    Pozwany nie zwracał też uwagi na fakt iż funkcjonariusze terenowi fałszowali dokumentację skargową potwierdzając w niej nieprawdę co do faktów jakie relacjonowali tylko w celu uznania skarg Powoda za niezasadne – przykładem tego jest Pismo Powoda do Pozwanego z dnia 01-06-2009 w którym Powód poinformował Pozwanego o fakcie iż Jarosław Kardaś potwierdził nieprawdę co do faktu jakoby radio zdeponowane w Magazynie AŚ nie posiadało głośnika. Powód zażądał od Pozwanego przeprowadzenia oględzin radioodbiornika jednak Pozwany zachował w tej sprawie zupełną bezczynność uznając skargę Powoda za nieuzasadnioną. Pozwany nie skierował też odpowiedniego zawiadomienia do Prokuratury co jest potwierdzeniem wadliwego systemy działaniem Pozwanego w tym zakresie potwierdzonego raportami organów międzynarodowych . Powód w oczywisty sposób naruszył godność Powoda traktując go jak kłamcę i nie podjął żadnych czynności tolerując popełnianie przez swoich funkcjonariuszy przestępstw karnych ściganych z urzędu.
    Pozwany naruszył sferę życia prywatnego Powoda na dwa sposoby – po pierwsze nie zapewnił my możliwości utrzymywania kontaktów fizycznych z jego konkubiną w okresie tymczasowego aresztu zarówno w sferze przepisów jak i praktyki gdyż z widzeń intymnych uczynił nie podmiotowe prawo osoby osadzonej ale nagrodę przyznawaną dość uznaniowo po wtóre zaś co najmniej dwukrotnie odmówił wpisania na listę osób uprawnionych do widzeń z Powodem Adama S. Stanowisko Powoda potwierdza przez analogię Wyrok ETPCz SPRAWA JAREMOWICZ przeciwko POLSCE (skarga nr 24023/03) wydany co prawda na tel zawarcia związku małżeńskiego ale zdaniem Powoda zarówno wybór z kim osadzony chce zawrzeć związek małżeński jak i to z kim chce utrzymywać kontakty towarzyskie zaliczają się do tej samej sfery prywatności i zadaniem Powoda jest poszanowanie decyzji Pozwanego w tym zakresie . Dodać tu też trzeba że Powód znaczną część kary odbywał poza miejscem swego zamieszkania i w tych warunkach odmowa wydana np. przez Dyrektora AŚ Gdańsk traktowana być musiała jako terror ekonomiczny zmuszający rodzinę Powoda do ponoszenia kosztów podróży .
    personel więzienny sporadycznie stosował wobec Powoda prowokacje polegające na obraźliwym zachowani u się wobec niego / Wychowawca AŚ Artur B. i nieznany Powodowi z nazwiska zastępca kierownika ochrony AŚ / przez zajmowanie wobec niego postawa obraźliwych z jednoczesnym stwierdzaniem że takie same – lustrzane – zachowanie Powoda są obrazą wobec nich.
    Pozwany dyskryminował Powoda na tel jego orientacji seksualne wobec osób homoseksualnych albowiem osoby o tej orientacji miały możliwość poszukiwania w zakładach penitencjarnych partnerów podczas gdy osoby heteroseksualne takiej możliwości pozbawiono.

    W sprawie Hirst przeciwko Zjednoczonemu Królestwu (skarga nr 74025/01, wyrok Wielkiej Izby z dnia 6 października 2005 roku) Trybunał podkreślił, iż więźniom nadal przysługują wszystkie prawa i wolności zagwarantowane Konwencją, za wyjątkiem prawa do wolności osobistej, o ile zgodne z prawem pozbawienie wolności wyraźnie wchodzi w zakres art. 5 Konwencji. Każde ograniczenie pozostałych uprawnień musi być uzasadnione, np. koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa, potrzebą zapobiegania popełnianiu przestępstw lub obawą naruszenia porządku publicznego. Nie ulega natomiast wątpliwości, że skazany nie traci swoich praw i wolności wyłącznie ze względu na fakt, iż jest osobą pozbawioną wolności.

    Natomiast w sprawie Dickson przeciwko Zjednoczonemu Królestwu (skarga nr 44362/04, wyrok Wielkiej Izby z dnia 4 grudnia 2007 roku), Trybunał dodał, że każdy skazany zachowuje zagwarantowane w Konwencji prawa więźnia, dlatego wszelkie ograniczenie tych praw musi być uzasadnione okolicznościami konkretnego przypadku co oznacza , zdaniem Powoda , że ograniczeni takie muszą wynikać z charakteru i zachowania osadzonego a nie z charakteru jednostki w jakiej przebywa.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s